| تبليغات | X |
|
از دقايق با من سخن مگو که بي تو چه سخت گذرند....
بای بنجره نشستم کوچه خاکستریه واسه بارون من چه دلتنگتم امروز
انگار از همون روزاست حال و هوام رنگ تو کوچه دلتنگ تو دلم گرفته دوباره هوای تورو داره چشمای خیسم واسه دیدنت بی قراره این راه دورم خبر از دل من که نداره اروم ندارم یه نشونه میخوام واسه قلبم جز این نشونه واسه چیزی دخیل نمیبندم این دل تنهام دوباره هوای تورو داره هوای شهر تو و بوی گلاب بیچیده توی اتاقم مثل خواب داره بدجوری غریبی میکنه اخ جز تو دردمو کی میدونه؟!!!!!
امشب دلم بارونیه،نوای بارونو میخواد
امشب چشمام بی خوابنو،نم نم بارونه چشام بارون برام یه خاطرست ،خاطره میلاد عشق خاطره میلادی که ،تقدیر برای من نوشت بارونی که هر نم نمش، بوی گل و بهار میداد به مخمل سرخ گلها یه دنیا اعتبار میداد وقتی که بارون میباره،یاد اونو باز دوباره برام تداعی میکنه اشک و تو چشمهام میاره..... دلم میخواد اون بدونه دلم براش بارونیه که دنیای بزرگ،برام مثل یه زندون میمونه بارون ببار رو شیشه ها،پنجره تنها نمونه بذار صدات وبشنوه یاد تو یادش بمونه بارون ببار که بشکنه سکوت سرد این خونه حال دگر گون منو جز تو اخه کی میدونه.........!!!!!!!
دو روز مانده به پایان زندگیش تازه فهمیدکه هیچ زندگی نکرده است.تقویمش پر شده بود وتنها دو روز خط نخورده باقی مانده بود.پریشان شد واشفته پیش خدا رفت تا روزهای بیشتری را از او بگیرد
.شکوه و گله کرد،خدا سکوت کرد. اسمان و زمین را به هم ریخت، خدا سکوت کرد. کفر گفت و ترک عبادت کرد،خدا سکوت کرد. دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد.خدا سکوتش را شکست و گفت"عزیز من یک روز دیگر هم از دست رفت.تمام روز را با شکایت کردن و فریاد زدن و جار و جنجال به راه انداختن از دست دادی،تنها یک روز باقی است،بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن!" هق هق کنان گفت:اما با یک روز چکار میتوان کرد؟ خداوند گفت:ان کس که لذت یک روز زندگی کردن را تجربه کند،گویی که هزار سال زیسته است و انکه امروزش را در نیابد،هزار سال هم به کارش نمی اید. انگاه سهم یک روز زندگی کردن را در دستانش ریخت و گفت:"حالا برو و زندگی کن." او مات و مبهوت به زندگی که در گودی دستانش میدرخشید خیره شد،میترسید حرکت کند،میترسید راه برود،میترسید زندگی از لای انگشتانش بریزد.قدری ایستاد... بعد با خودش گفت:وقتی فردایی ندارم نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد؟!بگذار این یک مشت زندگی را مصرف کنم.انوقت شروع به دویدن کرد.زندگی را به سر و رویش پاشید،زندگی را نوشید،زندگی را بویید و چنان به وجد امد که احساس کرد میتواند تا ته دنیا بدود،میتواند بال بزند،میتواند پا روی خورشید بگذارد میتواند... او در ان یک روز اسمان خراشی بنا نکرد،زمینی را مالک نشد،و مقامی را به دست نیاورد،اما در همان یک روز... دست بر پوست درخت کشید، روی چمن خوابید، کفش دوزکی را تماشا کرد، سرش را بالا گرفت و ابرها را دید به انهایی که اورا نمیشناختند سلام کرد برای انهایی که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد. او در همان یک روز اشتی کرد،خندید،سبک شد،لذت برد،سرشار شد،بخشید،عاشق شد ،عبور کرد و تمام شد. او در همان یک روز زندگی کرد اما فرشته ها در تقویم خدا نوشتند: " امروز او در گذشت کسی که هزار سال زیسته بود"
خوش به حال آسمون که هر وقت دلش بگيره بی بهونه می باره به کسی توجه نميکنه از کسی خجالت نميکشه می باره و می باره و می باره اينقدر می باره تا آبی بشه کاش کاش می شد مثل آسمون بود کاش می شد وقتی دلت گرفت آنقدر بباری تا بالاخره آفتابی بشی بعدش هم انگار نه انگار که بارشی بوده انگار نه انگار که غمی بوده همه چيز فراموشت بشه...!!! کاش می شد...
توی یکی از همین خونه ها،همین نزدیکی ها،دل یکی اتیش گرفته.از روی بام هم که نگاه کنید میبینید که از توی بنجره ی یکی از این خونه ها اتیش میریزه بیرون.دل یکی اتیش گرفته.
تو اومدی اما کمی دیر.از ته یک خیابون دراز.مثل یک سایه نگرانی.کمی دیر اومدی اما حسابی تجلی کردی و دل یکی رو اتیش زدی.به من میگن چیزی نگو.نباید هم بگم اما دل یکی داره اتیش میگیره.دل یکی از اینجا داره خاکستر میشه. کمی دیر اومدی ولی یکراست رفتی سر وقت دل یکی و دست کردی تو سینه ش و دلش رو در اوردی و انداختی تو اتیش وبعد کذاشتیش سر جاش.واسه همینه که دل یکی اتیش گرفته. یکی داره تو چشات غرق میشه.یکی لای شیاره انگشتات داره گم میشه.یکی داره گر میگیره.دل یکی اتیش گرفته.داره خاکستر میشه.کسی یه چیکه اب بریزه رو دلش شاید خنک شه.میون این همه خونه که خفه خون گرفتن یک خونه هست که دل یکی توش اتیش گرفته. یکی اینجا سردشه.یکی همه ش اینجا زمستونه.یکی بغض گیر کرده تو گلوش و داره خفه میشه.وقتی حرف میزدی یکی محو شده بود تو صدات.یکی دلتنگه. توی یکی از همین خونه ها،همین نزدیکی ها،دل یکی اتیش گرفته.کسی یه چیکه اب بریزه رو دلش شاید خنک شه "دل یکی اتیش گرفته "
تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست! چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست! چگونه جای تو در جان زندگی سبز است! هنوز پنجره باز است. تمام گنجشکان که در نبودن تو مرا به باد ملامت گرفته اند تو را به نام صدا می کنند! هنوز نقش تورا از فراز گنبد کاج کنار باغچه، زیر درختها، لب حوض درون اینه پاک اب می نگرند تو نیستی که ببینی،چگونه پیچیدست طنین شعر نگاه تو در ترانه من. تو نیستی که ببینی،چگونه میگردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من. چه نیمه شبها،کز پاره های ابر سفید به روی لوح سپهر تو را،چنان که دلم خواست ساخته ام! تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار به مهربانی یک دوست،از تو می گویم تو نیستی که ببینی،چگونه از دیوار جواب می شنوم. تو نیستی که ببینی ،چگونه، دور از تو به روی هر چه در این خانه است غبار سربی اندوه،بال گسترده ست تو نیستی که ببینی،دل رمیده من به جز تو،یاد همه چیز را رها کرده ست. >>تو نیستی که ببینی<<
زمان
تکرار دوباره زیستن است اما چه سود که دیگر نمیتوان ثانیه های از دست رفته را تکرار کرد و در این شور و شوق چگونه زندگی کرد ای مردمان بدانید که فردا جزیی از امروز نیست
هزاران بار
از کنارم به سردی و با تندی گذشتی و ناگاه که دلت برایم تپید دیگر از من چیزی نمانده بود که حتی نگاه سرد گذشته ات را به اغوش بفشارد.....
من عاشق هیچ کس نیستم من عاشق غروبم عاشق نشستن و خیره شدن به غروب. من عاشق ابرم که هرچه شبنم از اوست. عاشق سنگ انداختن توی آب و گوش کردن به صدای دلنشین موج. من عاشق نشستن با دوستان پاک و عاشقم هستم. عاشق گوش کردن به دلاشان. عاشق خنده هاشان و دیوانگی هاشان. من عاشق چرخ و فلکم. میتونم عاشق بشم وقتی باران می بارد. عاشق دلباختن با یک نگاهم. من عاشقم. عاشق بغض های خفته ام. عاشق سکوت مرموز دل های شکسته ام. عاشق نگاه خیره به دیوارم. عاشق گم شدن و به اوج رسیدن در خیال هستم. من عاشق سادگی شعرهای سهرابم و عاشق غزل های حافظ. عاشق موسیقی ام. من عاشق نواختن هم هستم. و روزی من خواهم نواخت. غم های دلم را خواهم نواخت و شکستنش را به تار خواهم کشید. من عاشق لحظات غروبم و عاشق برگ زرد خزان. عاشق خش خش برگ ها زیر پای یک عاشق دل شکسته ام. شاید این برگ ها هم تابع دل اوست!.... در آخر اینکه من همراه غروب عاشق می شوم و همه طول شب را عاشق می مانم. به سرزمین خیال می روم و از عشق می نویسم. از احساس خوب عاشق بودن. من عاشق همین احساسم همین
بهار مي رسد تو نيستي و من هنوز چشم به راه بودنت و منتظر براي يك نظر رسيدنت ايستاده ام. چه باور خوشي است اين كه با بهار شكوفه مي رسد نسيم و عطر سيب هم *** كاش بودني شوي تو با بهار. شكوفه ي بهاري ام سلام...
سکوت شب و صدای تیک تاک ساعت زمان که سرد و بی رحم به کارش ادامه میدهد. چراغ مطالعۀ کنجکاو که اکنون سرش را روی برگه من خم کرده است و نوشته های مرا میخواند. کاغذهای سفید که زیر دستان من خوابیده اند و تن پاکشان را در اختیار من قرار داده اند و با جان و دل به حرفهای من گوش میدهند. همه اینها ارامش محضی را به من هدیه کردند. بعد از مدتها امشب اولین شبی است که راحت و آسوده خوابیده ام و به نور چراغ توی کوچه که ساکت و آرام پهلوی دیوار ایستاده است خیره شده ام. اما فکر و خیال مرا آرام نمی گذارد هر لحظه به او فکر میکنم. یاد او خواب را از چشمهای من ربوده.هنوز نمی توانم باور کنم که از پیشم رفته است. جای خالیش خیلی مرا آزار میدهد. از روزی که رفته اتاقم خیلی سوت و کور شده. دیگر کسی نیست که شبها با او صحبت کنم دیگر شبها کسی نیست که با سر وصدایش نگذارد که بخوابم. دیگر به او عادت کرده بودم به شلوغ بازیهایش به سر وصداهایش به حرفهایش عادت کرده بودم. هرگز فکرش را هم نمی کردم که روزی مرا تنها بگذارد و برود. قبلاً هم گفته بود که میروم اما من باور نکردم پیش خودم گفتم آنقدر به من وابسته است که نمی تواند لحظه ای بدون من زندگی کند.اولش فکر می کردم که از شرش راحت می شوم اما امروز که رفته تازه متوجه شدم آنقدر که من به او وابسته بودم او به من وابسته نبود. در رفتن او من هم مقصر بودم. نمی دانم کی و کجا دلم را گم کردم. نمی دانم که دلم را به کی دادم. اما تنها چیزی که میدانم این است که دل من بدون اجازه از پیش من رفته است. اکنون احساس میکنم که اتش درون سینه ام خاموش شده است. آه که لحظه ای غفلت کردم و دلم را در این بازارسوداگران گم کردم . امیدوارم هر کجا که هست شاد و خرم باشد به دل من بگویید که هنوز توی اتاقم به اندازه او جا هست و من چشم به راهش هستم...
تو این روزهای سرد و بی رمق زمستون وقتی شعله های بی جون افتاب مثل تن خسته من خودشو تو اتاق پهن میکنه ادم احساس میکنه خورشید هم خسته شده از این تکرار هر روزه و دلش میخواد یه مدتی طلوع نکنه و برای خودش تنها باشه.....
ای کاش میشد یه چند وقتی همیشه همینطور شب بود.....صبحی طلوع نمیکرد. ای کاش یه مدت دست از سر ادم بر میداشتن کسی نمیخواست به زور تورو از خواب بیدار کنه که مجبور باشی به روزهای گذشته ای که دیگه بر نمیگردن فکر کنی و هیچ چیز جز اشفتگی روح خسته برات باقی نذاره.... اصلا وقتی روحت خسته است روز و افتاب به چه درد میخوره؟؟؟؟؟!!!!!! دلم میخواد یه مدتی تنها باشم تنهای تنها........
. . . مدتها قبل فیلمی می دیدم که داستان پیچیده ی فلسفی ای داشت . . . در سکانس نهایی فیلم وقتی داستان فیلم به اوج خود رسیده بود ، یکی از دیالوگهایی که شخصیت اول فیلم خطاب به دیگری گفت این بود :
" بودن وآماده بودن برای هر چیز " این جمله را دوباره بخوانید . . . باز هم بخوانید . . . چه قدر زیباست نه ؟ آری و مگر زندگی چیست غیر از همین ؟ مگر غیر از " بودن وآماده بودن برای هر چیز " در پاسخ به کسی که از شما میپرسد زندگی چیست ؟ جواب بهتری دارید ؟ گوئی در این جمله اشاره به اجبارگونه بودن زندگی که همه ی ما به نوعی از ان در رنجشیم و اینکه هر لحظه منتظر اتفاق جدیدی هستیم به خوبی اشاره شده است و به این نکته که اتفاقات زندگی هیچ گاه از ما اجازه نمی گیرند . . . لحظه ای به اعماق وجودتان بروید و سوالی را از خود بپرسید : زندگی چیست ؟ هدف از زندگی چیست ؟ و من برای چه زنده ام ؟ مطمئنم اگر ساعتی و فقط ساعتی را در این اندیشه بگذرانید روی همه چیز خط بطلانی خواهید کشید و شیرینی و لذت بسیاری از افعال زندگی را از دست خواهید داد . . . سوالی که به خیال بزرگترین متفکران اکنون و گذشته مهمترین پرسش بشر است . . . پرسشی که پاسخش نقش سازنده ای در افعال روزانه ی آدمی دارد . . . گاه از فشار ساعتها فکر به این پرسش به نوعی پوچی و بی حاصلی محض در همه ی ابعاد زندگی می رسم . . . بی حاصلی ای که اکنون مدتهاست مرا در آغوش میفشارد . . . سوال اما به قوت خویش باقیست : به راستی ، زندگی چیست ؟ هدف از زندگی چیست ؟ و من برای چه زنده ام ؟ شما پاسخی برای این مهم ترین پرسش بشر دارید یا ترجیح می دهید بیشتر از خوردن و خوابیدن و ارضاء شهوات وامیال به چیز دیگر فکر نکنید ؟
برای دیدنش امروزو فردا می کردم خیلی دوستش داشتم فرم صورتش با نگاهش به من آرامش می داد.ولی نمی دونم چرا برای هر بارکه اراده می کردم برای دیدنش برم مشگلی جلوی پام سبز می شد.
ساعت از ۲ گذشته و من هنوز بی خوابم از ساعت ۱۲ برف سنگینی شروغ به باریدن کرده ومن کناره پنجره مشغول تماشای ان هستم تا جایی که میشه دید همه جا سپیده.اسمون اما سرخ از سپیدیه برف.کناره شوفاژ میرم چه گرمای دل پذیری...
نمیدونم چرا تو این یه هفته گذشته یه شب کامل نخوابیدم.زانوهام و بغل میکنم سرم و میذارم روشون شاید خوابم ببره ولی بی فایده ست بد جور دلتنگم.... بلند میشم دوباره میرم کناره پنجره ساعت نزدیک ۴ صبحه.هنوز داره برف میاد.برف برف برف ومن همچنان بی خواب....
جبران خلیل جبران در کتاب پیامبر و دیوانه می گه: شادی شما همان اندوه بی نقاب شماست.
کاش می تونستم نامهَ علی رو که بیش از 200 صفحه ورقهَ امتحانی بود برایت بنویسم
این شعر رو به در خواست و به اسم یه دوست این جا میزارم.
زیر خاکستر ذهنم باقی ست اتشی سرکش و سوزنده هنوز یادگاری است ز عشقی سوزان که بود گرم و فروزنده هنوز عشقی ان گونه که بنیان مرا سوخت از ریشه و خاکستر کرد غرق در حیرتم از این که چرا مانده ام زنده هنوز!!!!! گهگاهی که دلم میگیرد،پیش خود میگویم: ان که جانم را سوخت،یاد می ارد از این بنده هنوز؟؟؟؟ سخت جانی را بین که نمردم از هجر مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد گفتم از عشق تو من خواهم مرد چون نمردم هستم پیش چشمان تو شرمنده هنوز گرچه از فرط غرور اشکم از دیده نریخت بعد تو لیک پس از انهمه سال کس ندیده به لبم خنده هنوز گفته بودند که "از دل برود یار چو از دیده برفت" سالهاست که از دیده من رفتی لیک "دلم از مهر تو اکنده هنوز" دفتر عمر مرا دست ایام ورقها زده است زیر بار غم عشق قامتم خم شد و پشتم بشکست در خیالم اما...همچنان روز نخست تویی ان قامت بالنده هنوز در قمار غم عشق دل من بردی و با دست تهی منم ان عاشق بازنذه هنوز اتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش گر که گورم بشکافند عیان میبینند زیر خاکستر جسمم باقی ست اتش سر کش و سوزنده هنوز تقدیم به خودش (پرستوی....)
|
About
ای مسافر اسمانی! Archivesمهر 1390اردیبهشت 1390 فروردین 1389 اسفند 1388 بهمن 1388 دی 1388 شهریور 1388 اسفند 1387 آذر 1387 خرداد 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 Specific
فتو نایت
آپلود عکس
گالری عکس
کد موسیقی لایت
قالب های نایت اسکین
Categories |
